Największym i najważniejszym sportowym spotkaniem ludzi niepełnosprawnych są igrzyska paraolimpijskie. Fundamentalnym przesłaniem ruchu paraolimpijskiego jest stworzenie możliwości współzawodnictwa osobom niepełnosprawnym na takich samych zasadach, jak osobom pełnosprawnym. Dla wielu osób niepełnosprawnych sport jest szansą otwarcia się na życie, zdobycia akceptacji w środowisku społecznym i zobaczenia świata. Startujący w igrzyskach paraolimpijskich sportowcy biją rekordy świata i dążą do perfekcji na miarę swoich – ograniczonych przez niepełnosprawność – możliwości. Wysiłek i sportowe ambicje dorównują poziomowi prezentowanemu przez sportowców pełnosprawnych.

Twórcą idei igrzysk paraolimpijskich był Sir Ludwig Guttmann - neurochirurg w szpitalu w Stoke Mandeville, który jako pierwszy na szeroka skalę - jeszcze w czasie II wojny światowej - wprowadził sportowe formy terapeutyczne do szpitali, aby przyspieszyć proces rehabilitacji paraplegików. W trakcie pierwszych igrzysk paraolimpijskiech w Rzymie Papież Jan XXIII określił Guttmanna "Coubertinem Igrzysk Paraolimpijskich".

Igrzyska paraolimpijskie organizowane są systematycznie, w cyklu czteroletnim począwszy od roku 1960 - letnie. Odbywają się w terminie 2-3 tygodni po zakończeniu igrzysk olimpijskich, a od Igrzysk w Seulu w 1988 także na tych samych obiektach sportowych.

Ruch Paraolimpijski rozwija się w świecie niezwykle dynamicznie. W kolejnych igrzyskach liczba startujących zawodników stale wzrasta zbliżając się do magicznej liczby 4.000.
Rośnie poziom sportowy, padają nowe rekordy świata i paraolimpijskie.

Polacy po raz pierwszy wzięli udział w Igrzyskach Paraolimpijskich w Heidelbergu w 1972 r. Dziś na historyczny dorobek polskich paraolimpijczyków składa się 656 medali zdobytych podczas letnich Igrzysk Paraolimpijskich.

Osiągnięcia medalowe polskich sportowców niepełnosprawnych w Letnich Igrzyskach Paraolimpijskich

Opracowanie: M. Iwaniszewska